هنوز مانده روي لبم

سلول هاي مرده از لب و سيگارش

روي ساق ها و اينجا برف گرفته بود

گذاشته ام كه هر تار مو ساقه ي پرخار كنگري شود زير برف و بهمن هر سال



هنوز مانده روي لبم قحبه

وحرفي كه خرچنگ شده در حنجره كج كج مي رود تا سينه ام را با

چنگك راستش كه بزرگتر است

نه نفس هايم

نه نفس نفس هاي گرگي كه زوزه نشد

آينه افتاد در فنجانم

)طعم لب بريده مي دهد قهوه)

زمستان سفيد و رد پاهاي گرگ و ميشی كه از لب هاي پريده آينه و

فنجان به دامن قهوه اي من سرخورده اند

مي كشد نفس اش را گرگي

يا ميشي يابزي كه روي تپه هاي سفيد مي چريد سم اش را

آسمش را

گرگ آسمش را

به سينه هاي خالي من

نفس نفس

افتاد توي فنجانم

باغ وحش بهشت و چاه ويل

و ولدزناي گرگ وميش

ساتيري باگوش هاي تيز و سم هاي باريك

جامي و به جاي سازي شمشيري به دست

جشن هزار و پانصد ساله روي معبد گرم از مرمر نرم

نيفتاده بود از نژادش بترسم

از صورت و ريش بزي اش

از اساطير چاه و شمشيرش

حالا تمام زمستان ها

حيوان ها و پدر قهوه ها !

روي شيب من اسكي كنيد

سلول هاي مردني و ردپاهاي كج تان را جا بگذاريد

در دامنه ي قهوه اي

فسيل ساتيري پيدا خواهيد كرد كه ساقه هاي تيز كنگر به تنش فرو رفته باشد

برف ها آب مي شوند

و باغ وحش از روي تنم برچيده خواهد شد

گيرم خرچنگ كوچك سمجي بماند براي هميشه در سينه ي چپم

كه به شيمي درماني جواب ندهد.