دیوانه...

يكي ديوانه اي آتش بر افروخت
ر آن ھنگامه جان خويش را سوخت
ھمه خاكسترش را باد مي برد
وجودش را جھان از ياد مي برد
تو ھمچون آتشي اي عشق جانسوز
من آن ديوانه مرد آتش افروز
من آن ديوانه آتش پرستم
در اين آتش خوشم تا زنده ھستم
بزن آتش به عود استخوانم
كه بوي عشق برخیزد ز جانم
خوشم با اين چنین ديوانگي ھا
كه مي خندم به آن فرزانگي
به غیر از مردن و از ياد رفتن
غباري گشتن و بر باد رفتن
در اين عالم سرانجامي نداريم
چه فرجامي ؟ كه فرجامي نداريم
لھیبي ھمچو آه تیره روزان
بساز اي عشق و جانم را بسوزان
بیا آتش بزن خاكسترم كن
مسم در بوته ھستیي زرم كن