خودم را دوست میدارم....

اما، بیش از خودم این تویی که از من پیشی‌ گرفته ای....

تو را به حرمت تمام لحظه هایی که پاک یافتمت،

به حرمت چشمهایت که راهنما شدند بر تاریکی‌ شبهایم،

به حرمت همیشه بودن هایت که قراراست برای این دل بی قرار،

تو را به حرمت هرچه خوبی‌ که با تو تولد یافته دوست میدارم....

تو را دوست میدارم به خاطر تنها خودت،

همه آنچه که هستی‌،

و تمام امید هایی که از لبخندت جاری میشود و این روز‌ها شده،

باور تمام لحظه‌های من،

دوست میدارم...

تو را دوست میدارم،

چون که خدا دوست میدارد حجم همه بودن هایت را،

همه حضورت را.....

تو را دوست میدارم،

چون تو،

خود دوست داشتنی مهربانم.....

و اما من،

خودم را دوست میدارم

چون آنقدر مومنانه به انتظار نشستم،

تا خدا در انتها،


تو را با نگاه من اشنا کرد