دريا.........

به چشمان پريرويان اين شھر
به صد امید مي بستم نگاھي
مگر يك تن ازين ناآشنايان
مرا بخشد به شھر عشق راھي
به ھر چشمي به امیدي كه اين اوست
نگاه بي قرارم خیره مي ماند
يكي ھم زينھمه نازآفرينان
امیدم را به چشمانم نمي خواند
غريبي بودم و گم كرده راھي
مرا با خود به ھر سويي كشاندند
شنیدم بارھا از رھگذران
كه زير لب مرا ديوانه خواندند
ولي من چشم امیدم نمي خفت
كه مرغي آشیان گم كرده بودم
زھر بام و دري سر مي كشیدم
به ھر بوم و بري پر مي گشودم
امید خسته ام از پاي نشست
نگاه تشنه ام در جستجو بود
در آن ھنگامه ديدار و پرھیز
رسیدم عاقبت آنجا كه او بود
دو تنھا و دو سرگردان دو بي كس
ز خود بیگانه از ھستي رمیده
ازين بي درد مردم رو نھفته
شرنگ نا امیدي ھا چشیده
دل از بي ھمزباني ھا شكسته
تن از نامھرباني ھا فسرده
ز حسرت پاي در دامن كشیده
به خلوت سر به زير بال برده
دو تنھا دو سرگردان دو بي كس
به خلوتگاه جان با ھم نشستند
زباني بي زباني را گشودند
سكوت جاوداني را شكستند
میپرسید اي سبكباران مي پرسید
كه اين ديوانه از خود بدر كیست
چه گويم از كه گويم با كه گويم
كه اين ديوانه را از خود خبر نیست
به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه
به دريايي درافتد بي كرانه
لبي از قطره آبي تر نكرده
خورد از موج وحشي تازيانه
مي پرسد اي سبكباران مپرسید
مرا با عشق او تنھا گذاريد
غريق لطف آن دريا نگاھم
مرا تنھا به اين دريا سپاريد