آهو

پیشانی ام را بوسه زد در خواب هندویی

شاید از آن ساعت طلسمم کرد جادویی



شاید از آن پس بود که احساس می کردم

در سینه ام پر می زند شب ها پرستویی



شاید از آن پس بود که با حسرت از دستم

هر روز سیبی سرخ می افتاد در جویی



از کودکی دیوانه بودم مادرم می گفت :

از شانه ام هر روز می چیده ست شب بویی



نام تو را می کند روی میزها هر وقت

در دست آن دیوانه می افتاد چاقویی



بیچاره آهویی که صید پنجه شیری است

بیچاره تر شیری که صید چشم آهویی



اکنون ز تو با نا امیدی چشم می پوشم

اکنون ز من با بی وفایی دست می شویی



آیینه خیلی هم نباید راستگو باشد

من مایه رنج تو هستم راست می گویی