... دوست دارم به جای سمفونی بتهون، صدای ویولن نواز ِ كور خیابان ولی عصر را بشنوم! دلم می خواست كه حافظ - این همراه همیشه حافظه ام!- یكبار به سمت ِ سواحل سادگی می آمد! می خواستم كتابت او را به زبان زلال نوزادان بی زنگار ببینم! می خواستم ببینم آن ساده دل، با واژه های كوچه نشین چه می كند! هی! آرزوی محال! آرزوی محال... و تو! - دختر بی بازگشت ِ گریه ها! - از یاد نبر كه ساده نویسی، همیشه نشان ساده دلی نیست! پس اگر هنوز بعد از گواهی گریه ها در دفترم می نویسم: « باز می گردی» به ساده دل بودنم نخند! اشتباه ِ مشترك ِ تمام شاعران ِ این است، كه پیشگویان خوبی نیستند ...