دوستان تو سایت خبر ورزشی امروز مقالات بسیار جالبی‌ در مورد بارسا و مورینیو هست...ديدگاه

4- و سرانجام مورینیو به خانه برگشت. به جایی که حقیقتا به آن تعلق داشت. "دلقک خاص" حالا مکمل باغ وحش رئال مادرید بود. باغ وحشی با حیوانی درنده به نام په په که هنوز لگد هایش به بازیکن روی زمین افتاده ی ختافه را از یاد نبرده ایم. باغ وحشی با مارسلوی وحشی که میمون ها شاید در اعتراض به تشبیه او به انها بیانیه صادر کنند. با گرگی به نام راموس که با پهنای دست صورت کاپیتان را نواخت و با پنجه هایش به پاهای لئونل چنگ زد با خوکی مثل بنزما که شب ها غیب میشود و صبح به صبح باید از خانه ی این و ان بیرونش کشید ! و با ان زرافه ی مانکن که "تیم" را بی معنا ترین واژه ی اختراع شده میداند. و حالا دلقک خاص و برنامه های ویژه اش که انگار یک روز خودش را در اینه دید و یک جمله گفت و فردا نسبتش داد به دیگران "بارسلونایی ها عقده ی روانی دارند" ! و یک روز دیگر انگشت در چشم مربی مان کرد که اتفاقا او هم بازیکن تیمی بود که خوزه مترجمش. و خوزه با تمام عقده های فوتبالیست نشدنش به بهترین فوتبالیست دنیا هم توهین کرد و شاید اسلام درد گرفته های امروز ندانند و یا دوست نداشته باشند ما بدانیم ماجرای او و مونتاری و درگیریشان به خاطر روزه داری را . خوزه یک شب مرد . پیش از انکه بمیرد ...



5- مادرید سرزمین ادم رباهاست که تیم فوتبالش دی استفانو را از ما می دزدد. سرزمین فاشیسم و دیکتاتوری مطلق یک روز با توپ و تانک 11 گل میزند و صد سال بعد پیروان مکتب سلطنت هنوز دارند بیشرمانه به مایه ی ننگشان افتخار میکنند ! از بس که چیزی ندارند این وابستگان به حکومت. ما اما نگرانشان نیستیم. ما و فرزندان گائودی بزرگ اصلا نمیدانیم نگرانی چیست ! و حالا سفیدها که 5 تا و 6 تا از بچه های کرویف میخورند برای ما بیشتر ابزار خنده و تفریحند تا حریف ! و سرمربی شان اقای موریانه برای ما مرده. از همان شبی که ساق های پاک پسرک تمام تاریخ کاستیا را دریبل زد و آروزهای برنابئو را به اتش کشید و اقای توجیه با چهره ای گریان از یونیسف گرفته تا یوفا را مقصر شمرد و خودش را نه ! و ما دیگر فهمیدیم او حریف قابل احترامی نیست و در بردن او که به تکرارش عادت داشتیم هیچ لذت نهفته ای وجود ندارد ! او البته کمی فرق داشت و ما اگر جای همان معدود دوستداران ادایی اش بودیم که وانمود میکنند بارسلونا را دوست ندارند به خاطر این فرق ها از خجالت میرفتیم توی زمین

این مقدمه ای بود برای رفتن خوزه به جایی که حقیقتا به ان تعلق داشت . به لجنزاری به نام مادرید... عاااااالی بود !!!