یادش بخیر! یه زمانی یه دفتر داشتم برای #روز-نوشت. هر شب قبل از خواب کلی حرف داشتم واسه گفتن. از صبح تا شب یه عالمه اتفاقای جور واجور میفتاد که ارزش نوشتن ُ خاطره شدن داشت. اما حالا چی، گرفتار گرداب روزمرگی شدم. هر روز صبح که بیدار میشم برنامه زندگیم ُ تا شب از حفظم. گاهی دلم تنگ میشه واسه اون روزا که دغدغم این بود که تابستونم ُ یه جوری بگذرونم که یه لحظشم از دست ندم ُ همش یه کاری کنم که بهم خوش بگذره. ولی الان فقط دلم میخواد زمان بگذره.انگاری شیطنت ُ هیجان بچگی هام ُ تو تابستون اون سالا جا گذاشتم، ولی نمیدونم اینجور گمشده ها رو کجا نگه میدارن...دیگه راه برگشتی نیست....