شاید خیلیم بیهوده نبوده تا یه جایی تا یه سنّی آدم می‌دوئه ولی بعدش دیگه میذاره خودش آروم آروم سپری شه

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم


#سعدی , غزل 414

لختی بخند..

گاهی باید بنویسی از چیزهای ساده مثلاً، اینکه چرا از روزهای رنگارنگ بهار فقط کسالت و خواب‌آلودگی‌ش گریبان تو را گرفته یا چه فلسفه‌ای پشت این قضیه است که اخیراً هر کتابی دست میگیری تا نیمه خوانده و نخوانده رهایش میکنی و بعد مدت‌های مدیدی میگذرد و دوباره که به سراغش میروی از بس که همه‌چی از خاطرت رفته باید دوباره شروع کنی از بای بسم‌الله خواندن به امید اینکه این‌بار شاید برسی به تای تمّت !

گاهی باید بنویسی از خواسته‌های ساده‌ات، که دلت می‌خواد موهایت را پسرانه کوتاه کنی این‌بار، یا هنوز هم منتظر فرصتی تا خیابان خلوت باشد و تو روی لبه‌ی جدول راه بروی و به آسمان نگاه کنی و هی کیف کنی مثل بچگی‌ها . باید بنویسی که چقدر دوست داری صبح‌ها قدری زودتر بیدار شوی و نیمی از مسیر خانه تا ایستگاه را پیاده بروی و هی تندتند نفس بکشی و هی بهار را بو کنی و هی مطمئن باشی که تمام نمی‌شود این نفس‌های آمیخته با طعم بهار .

گاهی باید بنویسی از ترس‌هایت حتا، از اینکه تو چقدر میترسی وقتی ... اما نه ! تو نباید از ترس‌هایت بنویسی ! از ترس که بنویسی هی بزرگ و بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود قد یک هیولا مثلن ! هیولای آدم‌خواری که در سیاهی شب به سراغت می‌آید و آن وقت است که تو هرچه گریه کنی و فریاد بکشی و کمک بخواهی صدایت به‌جایی نمی‌رسد و نمی‌توانی از چنگالش فرار کنی و تمام می‌شوی یک شبه . این‌بار ننویس استثنائاً، از ترس‌هایت ننویس، لدفن !

گاهی هم باید بنویسی فقط برای این‌که خط بزنی و مچاله کنی و پاره کنی و دور بیندازی . گاهی این تنها راه آرام شدن است باور نداری امتحان کن .

گاهی باید بنویسی تا یادت نرود، تا قدر بدانی لحظه را، تا به‌خاطر داشته باشی هست را اگر قدر ندانی می‌شود بود به سادگی یک آب خوردن .

گاهی باید بنویسی چون هیچ کار دیگری از تو ساخته نیست، جز نوشتن هیچ هیچ هیچ .

هلو دِر

هعی :-<

همین چندین‌تک ها ک هسن هنو