خیلی سخته بی کسی...

شده تو دلت یه چیزی سنگینی کنه؟؟ خیلی سخته کسیو نداشته باشی...

دلت لک بزنه که با یکی درد دل کنی... ولی هیچکی نباشه

نتونی به هیچکی اعتماد کنی... هرکی سبک سنگین کنی که دردتو بهش بگی نتونی...

آخرش برسی به یه بن بست... تک و تنها با یه دلی که هی وسوست میکنه خودتو خالی کنی...

اما راهی رو نمیبینی سرتو که بالا میکنی آسمون رو میبینی... به اون هم نمیتونی بگی... خیری از آسمون هم

ندیدی... مگه چند بار اشکهای شبونتو پاک کرده؟؟؟

بهت محل نداده تا رفتی گریه کنی زودتر از تو بساط گریه شو پهن کرده تا کم نیاره...

خیلی سخته آدم خودش به تنهایی خو کنه...اما دلی داشته باشه که از تنهایی بناله

خیلی سخته آدم نتونه بفهمه کدوم طرفیه

خیلی سخته آدم احساس کنه خدا اونو از بنده هاش جدا کرده...

خیلی سخته ندونی وقتی داری با خدا درد و دل میکنی ندونی داره گوش میده یا...؟؟

پرده ی گناهات اونقدر ضخیم شده که صداش به خدا نمیرسه...؟؟