دلتنگی

روز اول با خود گفتم

ديگرش هرگز نخواهم ديد
روز دوم باز مي گفتم
ليك با اندوه و با ترديد
روز سوم هم گذشت اما
برسر پيمان خود بودم
ظلمت زندان مرا مي كشت
باز زندان بان خود بودم
آن من ديوانه عاصي
در درونم هاي وهوي مي كرد
مشت بر ديوارها مي كوفت
روزني را جستجو مي كرد
مي شنيدم نيمه شب در خواب
هاي هاي گريه هايش را
در صدايم گوش مي كردم
درد سيال صدايش را
شرمگين مي خواندمش برخويش
از چه بيهوده گرياني؟
در ميان گريه مي ناليد:
دوستش دارم نمي داني!؟!
روزها رفتند و من ديگر
خود نمي دانم كدامينم
آن من سرسخت مغرورم
يا من مغلوب ديرينم!؟!
بگذرم گر از سر پيمان
مي كشد اين غم دگر بارم
مي نشينم شايد او آيد
عاقبت روزي به ديدارم