دیدگاه ......

این روزها تمام حرفهایم شده اند سکوت خیلی بیشتر از پیش.

تو را می بینم وسکوت مکینم / نباشی هم سکوت میکنم!

تو از سکوت من به هیچ میرسی ومن از سکوت خویش به تو.

اما ای کاش که اینگونه نمی بودی.

گاهی این هیچ نگفتن هایت قلبم را میفشارد .

نمیدانم چرا اینگونه است.مگر جز این است که من عاشق سکوت توام ! و تو

همه ی ناگفته های در سکوت منی!

میدانی گاهی چرا اینگونه بی قرار میشوم؟ ترسم که تو را ندانم و از من به منیت برسم.

ترسم که به ناکجا رفته باشم وسکوت را جایکزین معجزه ی عشق کنم.

کاش امشب تو بودی ودست مهر بر سر تردیدهای دل بیقرار می کشیدی.

باشد چشم براهت میمانم .من اینک در دو راهی چه کنم چه کنم نشسته ام

تب دارم گویا. گاه هذیان هم میگویم !

چنان که

(احساس میکنم تمام مسیرهای اسمان وزمین به نگاه تو ختم میشود. )

ببخش .

بیقرایهایم را به دل نگیر .

شکوه نبود اینها ./ دلتنگت شده ام باز / بی اختیارم.

وگرنه میدانی که من همیشه سکوت کرده ام!

نمیدانم ......... این را هم میدانی یا نه که

نگاهت قبله گاه من است

اصلا شاید از این روست که این چنین این نگاه ازمن می گریزد !

(از کجا دانسته است نمیدانم!)

دیگر پریشانیها ی من شده اند تو و غرور تو شده است من.

چقدر بی انصافی تو وچقدر ساده دلم من !

کاش میدانستم من و تو این غرور هایمان یعنی چه!؟

کاش میدانستم کدام یک عاشق تر ند؟!

سکوت من یا لبخند تو

سکوت تو یا عبور من ؟؟!!!

ببخش مرا و بگذر از من برای چنین عاشقانگی هایی که سکوت میشوند.