.....آنان که با هزاران دليل زندگي مي‌کنند، نمي‌توانند به يک دليل بميرند و آنان که به يک دليل زندگي مي‌کنند، به همان دليل نيز مي‌ميرند. براي عده‌اي مرگ، گلوبند زيبائي است بر گلوي دختران و براي عده‌اي ديگر خاري در گلو که هرگز پائين نمي‌رود. عجيب است حال انسان‌هايي که مي‌دانند مي‌ميرند و مي‌دانند در پاي ميز محاکمه به بند کشيده خواهند شد، اما باز نشسته‌اند و دست روي دست گذاشته، مي‌خورند و آسوده و بي‌خيال مي‌خوابند،‌ بارالها، مرگ مرا زندگي براي ديگران ساز، براي ملتم! دينم، براي آن سياه دربند! براي آن ضعيف بي‌چيز! براي آن فقير غمين! براي آنان که جز اشک،‌ سلاحي و جز ذکر تو دوايي ندارند. امام را تنها نگذاريد که فردا بايد به غم اين اشتباه افسوسها بخوريد. والسلام «شهید ايرج بائوج لاهوتي»