تمام ِ عهد نامه ها را بسته بودند که هیچ جنگی حق ندارد به مدرسه سرایت کند ... قول داده بودند مرزها را هم بگیرند ، مادرانمان را نمی گیرند قول داده بودند انسان باشند حتی وقتی که پشت میز مذاکره نیستند ........ حالا من مانده ام و بغض ِ بغل دستی بر دفتر مشقم ... حالا من مانده ام و نصف خالی یک میز ... که هر بار هوای تقلب به سرم میزند ... جای خالیش تمام دنیا را / از خودکار من سیاه میکند قول داده بودند ما را ده ساله حساب کنند ... و تفنگ های دستشان ، کودکانه باشد ... ما ادعای مردانگی نکردیم ... شما مرد بودید و قول دادید که مرد سرش میرود / قولش نمی رود قول شما رفت و سر ِ ما هم .... رفت ........... هومن شریفی