نمک رو زخم من نپاش، من زخمی غرورتم، با این همه بدی ببین، هنوز سنگ صبورتم، از درد من قصه نگو، قصه ی من تکراریه، مردن من همیشگی، واسه دل تو عادیه... جلو چشم غریبه ها، چقدر خوار و حقیر شدم، هیچی ازم نذاشتی تو، وقتی دیدی اسیر شدم، وقتی نبودم هیچ کسی با دلت هم بازی نبود، خاک سیاه نشوندیم و دلت هنوز راضی نبود... عشقتو تو سرم نزن، انقد بهم نگو بمیر، تموم هستیم مال تو، غرورمو ازم نگیر، چرا همیشه تبرت، رو ریشه ی دل منه، بگو چرا قلب منه، باید همیشه بشکنه... چه روزهایی که سوختمو، به پای تو حروم شدم، یه عمری من دل بستمو، تو چشمای تو گم شدم، دیگه چی می خوای از دلم، هر چی که می خواستی دیدی، به عشق پاک و بی ریام، توی دلت می خندیدی... عشقتو تو سرم نزن، انقد بهم نگو بمیر! تموم هستیم مال تو، غرورمو ازم نگیر! چرا همیشه تبرت، رو ریشه ی دل من، بگو چرا دل منه باید همیشه بشکنه...؟؟؟