به روز مرگ چو تابوت من روان باشد ... گمان مبر که مرا درد این جهان باشد ... !

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد
برای من مگری و مگو دریغ ! دریغ!
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد
جنازه ام چو ببینی مگو فراق! فراق!
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد
مرا به گور سپاری مگو وداع! وداع!
که گور پرده جمعیت جنان باشد
فرو شدن چو بدیدی بر آمدن بنگر
غروب، شمس و قمر را چرا زیان باشد؟
ترا غروب نماید ولی طلوع بود
لحد، چو حبس نماید خلاص جان باشد
کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد؟
کدام دلو فرو رفت و پر برون نامد
ز چاه، یوسف جان را چرا فغان باشد؟
دهان چو بستی از این سوی، آن طرف بگشا
که های و هوی تو در جو لامکان باشد