شد قلب پریشانم آشفته تر از مویت ... پروانه صفت هردم پرواز کنم سویت ... !

شد قلب پریشانم آشفته تر از مویت
پروانه صفت هردم پرواز کنم سویت
بشکست پر و بالم صیاد ستم کاری
شد مرغ دلم حیران در حلقه ی گیسویت
خسرو نبرد نامی دیگر ز مه ارمن
گر یک نظر اندازد بیند رخ دلجویت
در آتش هجرانت میسوزم و میسازم
در پیچ خم دوران از پیچ و خم مویت
ای شمع شبانگاهی خیره ز فروغ تو
شد عرصه ی مشتاقان میدان سر گویت
نقاش ازل میخواست عکس تو بیندازد
نوک قلمش بشکست اندر خم گیسویت
گر مژده ی وصل تو آید بمشام جان
چون شمع بسوزانم خود را به سر کویت
ای تیره شب هجران ای دوره ی ناکام
تا چند کنم ناله از چهره ی دلجویت
خواهم که رها سازم چون بیخبران خود را
گر باز نیدیشم بر خصلت نیکویت