......

آتش به جانم مي زني هر لحظه با افسونگري

بر پا نکن آشوب و غم اين چند روز آخري

يک روز با من خوبي و يک روز ديگر دشمني

مجنون صحرا ديده را تا کي به دوزخ مي بري

پاييز را آورده اي يکجا برايم ارمغان

آفت زده خشکيده ام ،از شاخه هايم مي پري

پا پيش بگذارم ، من از عمق نگاهت خوانده ام

ته مانده ي اين آبرويم را دوباره مي بري

حسرت به جانم مانده تا يکبار ديگر نيمه شب

آرام با لبخند خود از خواب هايم بگذري

ابري نمانده تا که بر آلام من گريه کند

از من نمانده اين دم آخر به جز خاکستري

آخر بگو بي معرفت با تو چه کردم من مگر

بي وقفه داري مي زني بر زخمهايم خنجري

پس مي دهم تاوان جرمي را نکرده روز و شب

در چشم هايم شرم داري لحظه اي را بنگري ...!

در کنج زندان عاقبت از دست خواهم رفت چون

افسونگري مانند ليلي درس خود را از بري