باران...

مي زند باران به شيشه،شيشه اما سرد و سنگين


بي تفاوت،سرد و خاموش شايد از يک غصه غمگين


شيشه در اوج سپيدي خسته از دلواپسي ها


من نشسته گنگ و مبهم مي رسم تا عمق رويا


آسمان همچو دل من خيس خيس از بي وفايي


بر لبم نام تو دارم اي بهار من کجايي؟


تا به کي چون شيشه ماندن در نگاه قاب تقدير


من همه ميل رسيدن دل ولي بسته به زنجير


آمدم تا چشمهايت در دلم عشقي بکارد


تو ولي گفتي که برگرد شيشه احساسي ندارد


مي زند باران هنوز ..آه اين چنين غم در دل کيست؟؟


دست من بر شيشه لغزيد شيشه هم با بغض بگريست