روزی بیاد که اشک های سرنماز بخاطر "ترس از خدا" نباشه .... بخاطر خشوع و معرفت الهی باشه

چونکه از ترس خداست میرم سره نماز
دیگه تصمیم گرفتم نماز نخونم تا درست بشم...

دروغ ِ محض ِ ............بنده ای که نماز میخونه از ترس خشم و قهر خدا نیست
میدونه ه باید در مقابل کسی که بهش نیکی میکنه فروتنی کنه...اگر خدا رو به چشم خالقت دیدی ..به چشم مهربونی که لجظه هات رو پرکرده از زندگی....اونوقت گریه ی سر نمازت میشه شرم از اینکه حتی نتونستی برای یه لحظه بندگی کنی ..همش ..توقع.غرور...لجبازی ...شکایت ................

نه منم جزئ همون بنده هایی ستم که نماز رو از روی ترس میخونن...
که خب دیدم ضایس
به خودم گفتم ولش کنمتا با دید دوست داشتن خدا برم سمتش...

بیخود میکنی نماز نخونی .........میخونی از روی عشق به خدا..که اگر ترکش کنی دیگه نمیتونی بگی بنده ی خدائی ...لعنت خدا بر شیطانی که وسوسه گر است