شاید وقت اینه که دیگه نباشم ........

من بارانیم


چه روزای خسته کننده ایه

همش شده روز مرگی ... احساس پوچی میکردم بدتر هم شده

دیگه حسی برای نوشتن هم ندارم

جای اینکه عین آدم بنویسم برگه هارو خط خطی میکنم میذارم کنار

شاید وقت اینه که دیگه نباشم

دنیام اندازه ی لبخندی شده که از روی عادت رو ملت میپاشم

کسی هم که نمیفهمه تو این دل صاحب مرده ما چی میگذره ...

از توی دلم دارم میپوسم ... نه دیگه حس کار کردن دارم و نه درس

.

.

.

همین جوری دارم جلو میرم ... رو این خط خرچنگ قورباغه زندگی

از هیچکی هم شکایت ندارم ... میدونم همه چیز تقصیر خودمه ... برای اصلاح شدنم دیگه وقتی نمونده

شاید دیگه نباشم ... شاید...