تو میدانستی که چقدر دوستت دارم...نه!؟ وقتی تونیستی هیچ چیز زیبا نیست همه چیز در برابر دیدگانم رنگ میبازد. تو که رفتی بالهایم شکست ، دنیا برایم قفس شد و هیچ دستی برایم آب و دانه نریخت. هر گاه دیدی باران می بارد بدان آسمان هم دلش برای تو تنگ شده است و ببین اشکهای زلالش گواهی میدهند حیف ... حیف که حرفهایم را نمی شنوی و افسوس که که دیواره های این دخمه نیز طاقت حرفهایم را ندارد و دائم صدایم را پژواک می کند دلم میخواهد فریاد بزنم و بگویم چقدر دلتنگم. دلتنگ گلهای سرخی که با نگاهشان آرام و از عطرشان مست می شدم در واپسین غروب احساسم آرزویم این است که همیشه قدردان معصومیت گلهای سرخ باشی