این چند روز زیاد سر و کارم افتاد به شعرهای فریدون مشیری. این چندتا بیت‌اش رو همیشه٬خیلی دوست داشتم و دارم

گفته بودی که:چرا محو تماشای منی
اینقدر مات که یکدم مژه برهم نزنی
-مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود
ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی!!
***
ای عشق شکسته‌ایم٬مشکن ما را!
این‌گونه به خاک ره میفکن ما را
ما در تو به چشم دوستی می‌بینیم
ای دوست!مبین به چشم دشمن ما را!
***
گریان به کنج خلوت دل میبرم پناه
آیا رسد به گوش خدا ناله‌های من؟!
در خویش می‌گریزم و فریاد میزنم
یار مرا به من برسان٬ای خدای من!!
***
بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های توام٬ بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی٬گرم‌تر بتاب
***
این فریدون هم جدآ شاعر محشری بوده‌ها!!خدا بیامرزدش.