ای که از دین نانوایی ساختی ... یک نظر در آتشش انداختی؟... ! (میثم عسگری گودرزی)

آتشی که از جهل دامنگیر شد ... دل به نان دادی و جانت سیرشد

ای مسلمان گشته از بهر ثواب ... غرق ایمان شو تو در بحر صواب

ای که در مسجد اذانها گفته ای ... هیچ گردی تو زدلها رُفته ای؟

ای که داغ مهر بر پیشانیت ... داغ عشق است زینت انسانیت

داغ عاشق پیشگان بر دل بود ... نی به ظاهر کارشان حاصل بود

رو خدا را عاشقانه سجده کن ... بند تقلید از دو پایت پاره کن

ای که دائم در صفا و مروه ای ... بی صفای دل کجا ره برده ای؟؟

باید اول که طواف دل کنی ... بعد از آن احرام را حاصل کنی

ای که دائم ذکر بر لب داشتی ... غنچه ای از خنده بر لب کاشتی؟

چارده نور تجلی خـــــــــــــدا ... کشتی انسانیت را نا خدا

چارده سرمشق خط زندگی ... چارده اسطوره پایندگی

باید این انــــــوار را در دل کنی ... هر زمان یک معرفت حاصل کنی

میثم این پند و نصیحت با که بـود ... هیـــچ . "حرف خویشتن با خویش" بود