نامه ای به خدا ... دلنوشته های غزل میرزایی ... !

سلام :
من غزلم ... امیدوارم که حال شما و خانواده ی محترمتان خوب باشد ، غرض از مزاحمت اینکه خیلی میلیون ساله برام یه سوال اساسی بوجود اومده و اون هم اینه که :
تا کی می خوای منو روی صندلی ذخیره بنشونی؟
نه که فک کنی مشکلی باهاش دارما ... نـــــــــــــــه ... صرفن می خوام تکلیف دستم بیاد ، واسه زمان بندی خودم می خوام بدونم ... راستشو بخوای یه کوچولو خسته شدم از اینکه همش بشینم و ناظر خوشبختی و خوشحالی و موفقیت اطرافیانم باشم که البته قرآن وسطی واسه تک تکشونم انقدر ذوق کردم که اگه همون اتفاق واسه خودم می افتاد انقدر خوشحال نمی شدم ....
خودت بهتر می دونی که من همیشه و در هر حالتی به همه کمک کردم و تقریبن سعی کردم از هیچکی کمک نخوام که نکنه بگه نه و من روم زمین بیفته و .... همونطور که از خودت چند بار کمک خواستم و رومو زمین انداختی ... که خب خدارو شکر کسی تو جمعمون نبوده که بره اینور و اونور پشتمون صفحه بزاره . خودت که دیدی اون دفه که حرفامونو اون رفیقمون شنید چه حرفا که پشت سر جفتمون نزد ... مردم هم که چشمشون به دهن همدیگه ست دیدی خو؟

هر جا نشستن گفتن این دوتا بینجور ... این دو تا بونجووور ....

خلاصه که دلم نمی خواد این حرفا جایی درز کنه و به گوش اونایی که نباید و خودت بهتر از من می دونی برسه .

خدایا ، دلم برات تنگ شده ... پس کی وقت می زاری دو تایی یه کافه بریم باهم ؟

هوس پاستا کردم بیا بریم یه پاستا بزنیم دوتایی ... هیشکیو هم نبریم با خودمون ...

خدایا ، با مامانم راجع به اون مسئله که خودت می دونی حرف بزن ... البته می دونم که حرف هیشکی معمولن روش تاثیری نداره اما ناسلامتی تو خدایی ... یه کم از قابلیتهات خرج کن چیزی ازش کم نمیشه ها... اگه شد با من .

نامه م طولانی شد نمی خواستم انقدر بشه ولی شد و تو هم "باید " بخونیش ... این یه دستور... نه این یه خواهشه ...(اینجوری قشنگتره)

بالاخره ناسلامتی من و تو رفیق 27 8 ساله ی همیم

خدایا خودت می دونی چقدر دوستت دارم ، so نیازی به گفتن نیست ....



دوست قدیمی تو: غزل

1آذر90 00:45 بامداد