مجازی بودن خودش یک نوع دروغی بودن هست!؟حتما میپرسید چه طوری؟خوب بارها شده که ما مطالبی اینجا نوشتیم که اصلا تو دنیای واقعی حتی به زبان هم نمیاریمشون.البته از لحاظی هم باید ممنون دنیای مجازی بود.چون ناگفته های دل خودمون رو اینجا مینویسیم.مثل حسی که نسبت به عشق در ما ایجاد میشه.یا وطن.مثلا من امروز مطلبی رو در مورد وطن نوشتم که به هیچ عنوان تو دنیای واقعی به هیچ کس نگفتم.شاید راست باشه.اما وقتی تو دنیای واقعی به زبون نمیارم دروغه!چرا؟چون من مدیون دنیای واقعی هستم ولی پناه میبرم به مجاز و مجازی گری که هیچ بازخوردی برای من نداره اگر داشته باشه چون قابل لمس نیست زود گذر هست.پس من دارم خودم رو به بیراهه میبرم.بیایید با واقعیت روبرو بشیم مجازی بودن یعنی فرار از خود بودن.