وفای بی وفایی ات . . ! (مهدی لقمانی)

امروز اگر نیایی دیر میشود، سایه #من از رد پای آشنای #تو بر روی #دلم دور میشود
وهمچنان دورتر میشود تا به آغاز فراموشی یکدیگر برسیم
و این یک آه حسرت است و این آخرین فرصت است . . !
و اینجاست که حتی اگر در آینه بنگریم ، تصویر رخ خودمان را هم نخواهیم دید
و ما جزو آرزوهای محال میشویم و حسرت امیدهای ما را خاکستر میکند
#من ـی که #شب نشینم چگونه با خورشید باشم ؟
#من حتی با ستاره ها نیز همنشین نبوده ام!
حالا #تو در انتظار طلوع رویاهای خودت نشسته ای و #من در انتظار اینم که
رویاهای دیروز، با #دلم همراه شوند!
وقتی خیسی سرزمین چشمانم همیشگیست آمدن #باران دگر آن شور را ندارد
این مرام بی مرامی ات، این وفای بی وفایی ات ، این محبت نامهربانی هایت
در حق #دلم مرا مثل آتش رو به خاموشی کرده است . . !
خیلی وقت است در دریای بی انتهای غمهایت غرق شده ام
اما #تو ای شناگر ماهر مرا در حال غرق شدن هم ندیدی
چه برسد به شنیدن فریادم در زیر آب . . !