می‌نویسم ... !

با مدادم که به دستان تو سر باخته است
مینویسم غم آن زار که جان باخته است
مینویسم که بدانی‌ نفسی گرچه گریخت
نفس دیگر مان بهر بقا تاخته است
مینویسم که بدانند همه مردم شهر
نسل ما بستر خود کوه بلا ساخته است
مینویسم که دگر طاقت جانبازی نیست
بهر آسایش این ملک که ره ساخته است؟
مینویسم که بجای گًل این باغ دریغ
باغبان ، خار نسیب دگران ساخته است
مینویسم همه درد است زمان در پس هم
مرحم درد ، طبیب است که جان باخته است
دوستانم همه رفتند نماندست نفسی
فاش ، افسوس که این کودک ناخواسته است
کوه درد است سراسر سخن و نیست گریز
درد ایام و زمانست که این ساخته است ... !