از خویش خسته ام.......

از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش

از بهاران ، که مرا رسوا کرد

از نسیمی که پیام آور توست

از سکوتی که در آن دارم از یاد تو و عشق تو ،

صد گونه نشان؛

از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش

از نیازت که چو خون ،

در همه رگهای دل من جاریست

ز یادت که چنان خوشه ی مهتاب ،

شبم روشن کرد

از خدایی که خودش میداند ؛

عشق وحشی تر از آن است که ، پنهان ماند

از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش

از تو و دیده ی توست ،

که مرا با نگاهی آرام

می بری تا به سرچشمه ی جاوید حیات

و آنگاه عطر یک باغ گل سرخ به پاییز دلم می ریزی؛؛

از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش از نگاه مردم ،

که به چشمم غم عشقی دیدند و به سرگشتگی ام خندیدند

گه وبیگاه به سنگ طعنه ، در ودیوار دلم کوبیدند ؟

از که پنهان کنم این راز دل خسته ی خویش ؟ ... !