باز زمستان ..باز ننه سرما...باز شاهكار ِ خدا از راه رسید.. باز سردی ِ نگاهت بهانه ای شد برای یخ زدنهای ِ مكرر ِ دلم... می دانم .. نترس ...من اینها را به گردن ِ فصل می اندازم .. تو بی گناهی ................ اهاااااااااااااااااااای ننه سرما ..یادت باشد ... وقتی از كوچه ی دلبركم میگذری ... چادرت را بر سرت بكش.. ها مكن ....... او با تمام ِ اشتیاق نفس هایت را سر می كشد......... بیچاره دلم.....خوش است به بوسیدن ِ برفهای ِ به گِل نشسته... شاید گذری از رد ِ پایت را بر آنها ببیند ............ خدایا چه میشد زمستانت همیشگی بود...........