نشـــــسته بود پــــــــسر روی جعبه اش با واکـــس ... غـــــــریب بود، کســــــی را نداشـــــت الّا واکس/ نشــــــــته بود و ســــــکوت از نگاه او مــــــی ریخـت ... و گـــــاه بــغــــض صـــدا می شکست: آقا واکــــس !!

درســــــــت اوّل پایــــــیز هفــــــــــت ســـالـــش بود
به روی جعبه ی مشـــــــــقش نوشت: بابا واکس...

غروب بود مــــــــــــرد از خــــــــــــدا نمی فهـــــــمید
و مـــــــی زد آن پســـــرک کفـــش سرد او را واکس

ســـــــیاه مشــــــقی از اســـــم خدا، خدا بر کفش
نـــــــماز محـــــضی از اعـــــــــجاز فرچه ها با واکس


برای خــــنده لــــگد زد به زیر قوطــــــی، بــــــــعد ـ
صدای خـــنده ی مـــــرد و زنی که ها...ها...واکس

چــــــقدر روی زمــــین خـــــنده دار می چــــــــرخد
(چه داستان عجــیبی) بله، در این جــا واکــــــس ـ

پرید تـــــوی خــــــــیابان، پســـــــر به دنبالــــــــش
صدای شــــیهه ی ماشـــــین رسید امّا واکـــــس ـ

یواش قــــل زد و رد شـــــد، کــــنار جــــــــدول ماند
و خــــون ســــرخ و سیاهی کشیده شــد تا واکس

غــــروب بود، و دنــــیا هنــــــوز می چــــــرخــــــــید
و کفـــش های همــــــه خورده بود گــــــــویا واکس

و کارخــــــانه به کــــــــارش ادامـــــــــــه می داد و
هـــنوز طـــــبق زمـــــــان و دقیقــــه صدها واکس...

کســــی میان خیـــــــــــابان ســـــــه بار مادر گفت
و هیـــــــچ چیز تکان هـــــــــم نخــــورد حتّا واکس

صــــدای بـــــاد، خیابــــــــــان، و جعـــبه ای کهنه
نشـــسته بود ولـــی روی جعــــبه، تنـــــها واکس.

پوریا میر رکنی