حق با شماست

حق با شماست

من،هیچگاه پس از مرگم

جرأت نکرده ام که در آئینه بنگرم

و آنقدر مرده ام

که هیچ چیز،مرگ مرا دیگر

ثابت نمی کند!



آه، آیا صدای زنجره ای را

که در پناه شب،به سوی ماه می گریخت

از انتهای باغ شنیدید؟



من فکر می کنم که تمام ستاره ها

به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند

و شهر،شهر چه ساکت بود

من در سراسر طول مسیر ِخود

جز با گروهی از مجسمه های رنگ پریده رنگ

و چند رفتگر

که بوی خاکروبه و توتون می دادند

و گشتیان خسته ی خواب آلود

با هیچ چیز روبرو نشدم.



افسوس

من مُرده ام

و شب،هنوز هم

گویی ادامه ی همان شبِ بیهوده ست...

(فروغ فرخزاد)