تو به من خندیدی٬ دل من محو تو شد

در پی خنده تو خندیدم٬

بی خبر از فردا.

غرق بازی بودی٬ و بدنبال پر شاپرکها می رفتی٬ و به دنبال تو٬ من.

هر دو سرگرم شدیم.

شاد از شادی ایام و پر از خنده شدیم

و در آن بازی گرگم به هوا

عهد بستیم که با هم باشیم.

سالها رفت و گذشت

روزها از پی هم می آمد

نه نشان از تو بدیدم نه خبر از تو رسید

و در اندیشه خود

بارها عهد شکستم که ز تو دل بکنم

دل تنگم اما٬ همچنان منتظرت

و به تصویری دور٬ در پس خاطره ها می نگرد.

تو به من خندیدی

و نفهمیدم من٬

خنده ات خنده نبود٬ عشق پاینده نبود

کودکی با من گفت : عاشقی سیری چند؟!