گور به دوش دنبال جایی میگردم که گم شوم از مزخرفات میان تو......

خلوته ...

نیست..یه عالمه پچ پچ ِ یواشکی..یه عالمه نگاههای ِ سرد..یه دنیا ازدحام تفکرات ِ پوچ..دلم رفتن میخواهد ترانه

خو بیا بریم.. وقتی یه جا پیدا کردیم از هم جدا میشیم... 10 قدم میشمریم خونه میسازیم... خوبه؟

نمیتونی برای خونه داشتن..خونه به دوش باشی

خونه رو به دوش گرفتم تا یه جا بناش کنم... ولی جاشو پیدا نمیکنم...

کم کم همه جا میشه یه گُسل..یه جا که زلزله هاش دیوونت میکنه..بمون ترانه بذار خونه آرامش داشته باشه...با یه چمدون کوچیک سفر کن...

دلتنگیام و خستگیام تو یه چمدون جا نمیشن.....

میدونی دلتنگیای ِ کسل کننده رو بریز دور بذار عقده هات گم بشه تو خنده های الکی...یه دیوونه که شمائلش آشناست ...یه آدم از جنس ِ فریب

از همین دیوونه خسته شدم آینور

منم ترانه .........

یه عمر توی جماعتی گشتم که یه کلمه از منو درک نکردن... تو و من و میس هر سه یه نفریم....

کاش.......... دندونام تیزتر بود..برای پاره کردن پیراهن ِ یوسفی لازمش دارم که گمگشته ی کنعانم شده......................................................

هعـــــــــــــــــی آینور... هیچکس برای دلی که عمیقا سوخته دل نمیسوزونه... همه آه دل خودشونو میکشن...

اونم یه آه از جنس ِ سرب...اگر یکی هم دلش بسوزه ..یه گرگِ که بوی ِ خون وسوسه ش کرده ..........