وقتی دعا می خونیم، حتما باید لبهامون به هم بخوره؟ اگه آره، حتما باید دعامون با صدا باشه؟ اگه بازم آره حتما باید صدای خودمونم بشنویم؟

"ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَخُفْيَةً... " .(اعراف: 55)

«پروردگار خويش را با خضوع و خشوع و مخفيانه بخوانيد...»

ذِكْرُ رَحْمتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيّآ إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَآءً خَفِيّاً " .(مريم:2)

«اين يادى است از رحمت پروردگار تو نسبت به بنده اش زكريا، هنگامى كه پروردگارش را به صورت آرام و آهسته خواند.»

مفسرین در ذیل این آیه آورده اند که اين خود دليلى است بر اينكه مستحب است دعا به صورت آهسته و آرام خوانده شود وبه اجابت نيز نزديك تر است.

و حدیثی از پیامبر نیز هست که می فرمایند:«خير الدعاء الخفيّ» يعنى بهترين دعاها دعاى سرى، آهسته و آرام است.(تفسير مجمع البيان، ج 3، ص 502 چاپ كتابخانه آيت الله مرعشى نجفى 1403)

و حضرت علامه طباطبايى دعاى بلند همراه با سر و صدا را نه تنها مطلوب و مفيد ندانسته بلكه آن را مخالف با ادب عبوديت مى دانند و به پرهيز از آن سفارش مى كنند.

اسماعيل بن همام از امام رضا(عليه السلام)نقل مى كند كه آن حضرت فرمود: «دَعْوَةُ الْعَبْدِ سِرّاً دَعْوَةً وَاحِدَةً تَعْدِلُ سَبْعِينَ دَعْوَةً عَلانِيَةً» يك دعاى سرّى بنده معادل هفتاد دعاى علنى است.(كافى ج 2، باب اخفاء الدعاء، ص 476)

البته باید گفت که خداوند از درون انسان آگاه است و این نیست که اگر انسان دعا را به زبان نیاورد خدا از حاجت او بی خبر میماند لکن در به زبان آوردن دعا مصالحی است ،به زبان آوردن دعا اولا این را میرساند که انسان در دعای خود به خدا امیدوار است و ثانیا به زبان آوردن دعا نشانه اصرار بر حاجت درونی است که به استجابت بسیار نزدیکتر است.

که در مورد به زبان آوردن حاجت از امام صادق علیه السلام نقل است كه فرمودند: «ان الله تبارك و تعالى یعلم ما یرید العبد اذا دعاه ولكن یحب ان یبث الیه الحوائج ; همانا خداوند تبارك و تعالى هر آنچه عبد در هنگام نیایش میخواهد را می‏داند، ولى دوست دارد كه حاجت‏ها را به درگاهش شرح دهد.»

پس دعای آهسته و همراه با تضرع و خشوع ثواب بیشتری دارد و به زبان آوردن دعا مصلحت دارد؛ حالا شما ببینید اگر شما بخواهید چیزی را به زبان بیاورید اما آهسته ،این چگونه است التماس دعا.