به نام خالقت..الرحمن الرحیـــــــم!!!مولای صبــــــــــــورم ازین فاصله ها دلـــــــــم گرفته...منِ تو!همانی ام که صبوری اش کم است وبی قراری اش زیاااد....همانی که ذره ذره ایوب میشود ولـــــــــــــی شمااا...شما گویا دلی پرحوصله داری مولا!!مولا.....عـــــــــشــــــــق دیدار تو مــــــــرگ مــــــرا به تاخیر انداخته وگرنه این منِ تو...سالهاست...روزی بارها وبارها پروبال دلـــــــــــم از**بودن وبودنی های** این زمین خــــــــــاکی ومردابی میشکند ومی میـــــــــرد......نکند روزی که می آیی در بند تو نباشم...نکند زنده نباشم واز نورت بی بهره...حتی...حتی فکرِبودنت ونبودنم....به تاروپود جانم شعله میزند وخاکسترم میکند چه برسد به اینکه....بیایی ونباشم!!!.....ای منـــــــــجی آخرم!!!آرزو میکنم خدایت لیاقت پروانگی کردن به دور شمعــــــــی چون تو وسوختن به پای عشقی چون تو را به منِ در پیله ی تنگ وتاریک دنــــــــــــیــــــامانده را عطاکند....آقاااا مولای صبور وپیر..بیاااا....(ادامه در دیدگاه)....دست نوشته های شیداشکیبا