تنهایی رو چجور تحمل میکنی خداجونم؟

خدا تحمل نمی کنه اصلا. تحمل واسه من و شماست.

آها از این لحاظ. تنهایی خیلی؟

تا تنهاییو چی تعبیر کنی...دورم خیلی شلوغه ولی واقعا تنهام

تنهایی رو همونجوری تعبیر می کنم که شما تعبیر کردی. پس اندازی واست مونده واسه در اومدن از تنهایی خرجش کنی؟

پس انداز؟فکرنکنم....قلبم شکسته چیزایی که توش بود رو قبلا یکی خرج کرده....

خب خدا چون قلب نداره که بشکنه می تونه تنهایی رو تحمل کنه. چون قلبش رو امانتی داده بود دست اونی که قلبت رو شکست. دست تو. دست من. حالا بازم می تونی اون خرده ریز های شکسته رو بچسبونی و خرج کنی، منتها مثل بار اول گیرت نمیاد. اگر گیرت اومد، پس...

واقعا...سعیمو دارم میکنم...امیدوارم بشه

امیدوار نباش. مطمئن باش میشه. می دونی چرا؟ چون ممکنه یکی دیگه که قلبش شکسته عین خودت دنبال یه تیکه گم شده اش بگرده. شاید تیکه های قلب تو مناسب قلب اون باشه.

امیدوار بخش تر از اون اینکه همین دلشکسته ای که سر راهت نشسته قدر تیکه های شکسته دلت رو می دونه. هر تیکه واسش یه قلبه. باور نداری، تیکه ات رو ازش بگیر ببین زنده می مونه یا نه.

چه قشنگ حرف میزنی!ممنون از حرفای زیبات!

نوش جان. من دلم مثل تو نشکسته، اما پس اندازم رو یه جای دیگه خرج کردم برچسب مزاحم زد. اصلا صحبت عاطفی نبود...

پس انداز خدا دادی رو در یک کلام با وراجی های شیرین نثار این و اون کردم تا سر سبزم با زبون سرخ به باد بره.

ازم که تعریف کردی جوگیر شدم، اما این بار سر سبزی نبود که سرخ ببازم. تیکه های سرخی بود که جوهر خودنویس شد.

پس بگرد دور و برت دل شکسته پیدا کن.