ღ♥ღ دلم می خواد یه دقیقه ، فقط یه دقیقه درگیری های ذهنی تون رو کنار بذارین و به این فکر کنین که ما باید در مقابل این ایثارها چیکار کنیم؟ واقعا چطور می تونیم جوابگوی ادمایی باشیم که بهترین روزهای زندگیشون ، اوج جوونی شون رو خرج آینده ی ما کردند؟ چطور می تونیم جبران کنیم این همه فداکاری رو ؟ چیکار کنیم که سر بلند باشیم جلو آدمایی که از لذت حضور در کانون گرم خانواده شون گذشتند تا گرمای زندگی امروز ما حفظ بشه؟ از حق در کنار همسر بودن گذشتند تا ما الان در کنار خانواده مون احساس ارامش کنیم؟ خم شدند تا ما خم نشیم؟ فکر کنیم تا به جواب برسیم... فقط امیدوارم اینبار به جای گفتن جمله ی کلیشه ایِ شهدا شرمنده ایم ، بگیم شهدا آماده ایم آماده ی توبه ، آماده ی زندگی امام زمانی و.... البته ما هر کار کنیم شرمنده ی ایثار و فداکاری شهدا خواهیم بود ولی اگه در مقابل تمام این فداکاری ها فقط بگیم شرمنده ایم و کاری انجام ندیم ، هم به خودمون ظلم کردیم و هم به شهدا. شرمنده ی شهدا بودن زمانی مفیده که ما رو به ادامه ی راهشون تشویق کنه پس اگر هنوز شرمندگی شهدا توی وجودمون به صورت یه شعار باقی مونده ، بیایم . . . ღ♥ღ