خلاصه تفسیر غزل چهارم حافظ:صبا!به لطف بگو آن غزال رعنا را/که:سر به کوه وبیابان تو داده ای ما را...

این غزل یکی از غزل های عاشقانه حافظ هست؛
بیت اول:معنی آن مشخص هست وپر از مراعات نظیر.
بیت دوم:شکر فروش خود معشوق است که هر چه می کند برای عاشق دلپذیر وشیرین است؛طوطی شکرخا،خود حافظ هست که شیرین سخن می گوید،معنی بیت:چرا آن غزال رعنا با ما مهربان نیست؟
بیت سوم:از غرور به عاشق توجه نداری.
بیت چهارم:عاشق از خود سخن می گوید که اهل نظر است،یعنی آدم کوچکی نیست،او را نباید دست کم گرفت.
بیت پنجم:معشوق بلند بالای سیه چشم با چهره ای به لطافت مهتاب،با عاشق مهربان نمی شود.
بیت ششم:مخاطب همان غزال رعناست که دور از چشم عاشق دوستانی دارد و با آن ها به بزم می نشیند.
بیت هفتم:در غزل فارسی معشوق غالبا بی وفاست.
بیت هشتم:زهره در فرهنگ ما ناهید-از ستاره های منظومه شمسی،ودر فرهنگ کهن مشرق زمین رب النوع شادی است.با خواندن شعر حافظ .زهره،چنان شوری بر پا می کند که عیسای مسیح در فلک چهارم به رقص و پایکوبی بر می خیزد.