به پاره کردن اوراق هر کتاب مکوش ... دلم کتاب پریشان پاره پاره ی توست ... !

امید زیستنم، دیدن دوباره ی توست
قرار بخش دلم، تاب گاهواره ی توست

تو ای شکوفه ی ایام آرزومندی
بمان که دیده ی من روشن از نظاره ی توست

نگاه پاک تو ام صبح آفتابی بود
کنون چراغ شبم چشم پر ستاره ی توست

به یک اشاره، مرا رخصت پریدن بخش
که مرغ وحشی دل، رام یک اشاره ی توست

به پاره کردن اوراق هر کتاب مکوش
دلم کتاب پریشان پاره پاره ی توست

شبی نماند که بی گریه ام به سر نرسید
زلال اشک پدر، برق گوشواره ی توست

دلم چو موج، به سر می دود ز بیم زوال
کرانه ای که پناهش دهد، کناره ی توست

خجسته پوپک من ای یگانه کودک من
امید زیستنم، دیدن دوباره ی توست

نادر نادرپور