سوسن تسليمی: من در #رشت متولد شدم, اواخر بهمن 1328, پدر و مادرم هردو در آن زمان بازيگر تئاتر بودند, تئاتر گيلان, به خصوص در رشت خيلی زودتر از جاهای ديگر ايران شروع به کار کرد, و در رشت زن ها خيلی زود رفتند روی صحنه....

چرا از ايران بيرون آمدم:
اصلا دلايل خصوصی در ميان نبود.... کار تئاتر که ديگر نمی توانستم بکنم.... اجازه بازی در تئاتر را نداشتم...چند کارگردان تئاتر رفته بودند وزارت ارشاد و پيشنهاد کرده بودند که من در نمايش هايشان نقشی بازی کنم. گفته بودند:"خير, اين خانم نبايد بازی کند"... تا وقتی که در ايران بودم سه فيلمی که با بيضايی کار کرده بودم توقيف بود.... هنگام فيلمبرداری ماديان گفتند: "اين خانم روی صحنه حضور بازيگری دارد", در مورد ممنوعيت بازی در تئاتر هم به همين موضوع اشاره کرده بودند که: "حضور اين خانم روی صحنه زياد است!" چيزی که از امتيازهای بازيگری است... موقع فيلمبرداری ماديان, ارشاد يا بنياد فارابی گفتند: "اين بازيگر را حدف کنيد" , تعدادی بازيگر زن بهش (ژکان کارگردان فيلم) پيشنهاد کرده بودند, حتی چند نفری را امتحان کردند. ولی ژکان گفته بود که اين نقش را فقط تسليمی می تواند بازی کند. بالاخره توانست راضی شان کند. منتها شرط و شروط گذاشتند که لباسها نبايد رنگ وارنگ باشد. تصويرش بايد ملايم شود. مراقب باشيد تارهای موی سرش بيرون نزند, نبايد جلب توجه کند, نماها زياد چشمگير نباشد. از طرف وزارت ارشاد هم آقايی را فرستادند تا موقع فيلمبرداری حضور داشته باشد. حتی به من گفتند وقتی داری با بازيگر مرد مقابل حرف ميزنی, طوری حرکت کن که مستقيم تو چشمش نگاه نکنی. کمی پايين تر را نگاه کن, طوری که قدرت نگاهت کمتر شود... چه بگويم؟... هنگام کار ,روی فيلم شايد وقتی ديگر, مطمئن بودم که اين فيلم هم به سرنوشت سه فيلم قبلی بيضايی دچار خواهد شد. چندين بار بيضايی با من جر و بحث کرد. مثلا قرار بود بدوم , ناخودآگاه دستم می رفت طرف روسری که مبادا عقب برود و آن صحنه را حذف کنند. بيضايی چندبار سرم داد زد که :"دستت را از روسری بردار! روی پرده معلوم می شود که مواظب روسری ات هستی!". و همين طور اين ماجرا تکرار می شد. شده بود کابوس برای من... مثلا ميگفتند دويدن زن در فيلم اشکال دارد, چون اندامش تکان می خورد, خوب در زندگی عادی آدم می دود, وقتی می دود فکر نمی کند چه طوری بايد بدود, هرکس يک شکل می دود,