ديرست ... (( گاليا ))) ................... ديدگاه

وین فرش هفت‌رنگ که پامال رقص تست


از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ.


در تار و پود هر خط وخالش: هزار رنج


در آب و رنگ هر گل و برگش: هزار ننگ.





اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک


اینجا به باد رفته هزار آتش جوان


دست هزار کودک شیرین بی‌گناه


چشم هزار دختر بیمار ناتوان...

دیرست، گالیا!


هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست.


هر چیز رنگ آتش و خون دارد این زمان.


هنگامه رهایی لبها و دستهاست


عصیان زندگی است.

دیر است گالیا دگر در گوش من ترانه دلداگی مخوان ..........***
دیر است گالیا به ره افتاد کاروان

اينجور شعرهارو خيلى دوست دارم. ممنون دوست بزرگوار...

در روی من مخند!


شیرینی نگاه تو بر من حرام باد!


بر من حرام باد ازین پس شراب و عشق!


بر من حرام باد تپشهای قلب شاد!





یاران من به بند:


در دخمه‌های تیره و نمناک باغشاه،


در عزلت تب‌آور تبعیدگاه خارک،


در هر کنار و گوشه این دوزخ سیاه.


زودست، گالیا!


در گوش من فسانه دلدادگی مخوان!


اکنون ز من ترانه شوریدگی مخواه!


زودست، گالیا! نرسیدست کاروان...





روزی که بازوان بلورین صبحدم


برداشت تیغ و پرده تاریک شب شکافت،


روزی که آفتاب


از هر دریچه تافت،


روزی که گونه و لب یاران همنبرد


رنگ نشاط و خنده گمگشته بازیافت،


من نیز بازخواهم گردید آن زمان


سوی ترانه‌ها و غزلها و بوسه‌ها،


سوی بهارهای دل‌انگیز گل‌فشان،


سوی تو،


عشق من!


هوشنگ ابتهاج

تقديم به مديران چهارراه

بازم ممنون ...

از هوشنگ ابتهاج هستش ...گالیا اسم دختری بوده که سایه عاشقش میشه ...ولی بهش نمیرسه

گالیا به گمانم اسم گیلکی باشه ..و اون خانوم از اون سامان بوده ..

گالیا از ریشه ی "گال" گرفته شده که در فرهنگ دهخدا به معنی فریب و مکر است. و گالیا یعنی فریب زیبا. شاید چیزی مثل رویا و سراب.

اما اسم معشوق سایه است ....یه نام گیلکی هم هست اون خانوم از همون سامان بوده ...ولی ممنونم از پیامت ...راستش الان داشتم تو سایت شعرای معاصر یه شعر از ابتهاج عزیز میخوندم الان داشتم برات خطابش میکردم اینوری ...چه حسن تصادفی شد ..

امير

فردائي ديگر

گلدونه ای اینوری ..

ممنون آينور ...