باری به عمرها خبری یابمی ز تو / چون نیست در هوای تو از خود خبر مرا / در خون من مشو که نَیاری به دست باز / گر جویی از زمانه به خونِ جگر مرا / (انوری ابیوردی)

اوحدالدّین محمّدبن محمّد انوری معروف به انوری ابیوردی و «حجّة‌الحق»
از جملهٔ شاعران و دانشمندان ایرانی سده ۶ق در دوران سلجوقیان ا‌ست.

انوری استاد قصیده سرای شعر پارسی و آراسته به هنرهای خوش‌نویسی و موسیقی بوده است.
او از دانش‌های ریاضیات، فلسفه و موسیقی بهره‌ور و در دستورات اخترشناسی به زبان خود مرجع بوده است.
وجود گواه‌ها و نشانه‌هایی در شعر انوری سخن از آگاهی او از موسیقی دارد
و همین امر برخی از پژوهندگان را برانگیخته تا او را موسیقی‌دانی تحصیل کرده بدانند.



ای کرده در جهان غم عشقت سمر مرا
وی کرده دست عشق تو زیر و زبر مرا

از پای تا به سر همه عشقت شدم چنانک
در زیر پای عشق تو گم گشت سر مرا

گر بی‌تو خواب و خورد نباشد مرا رواست
خود بی‌تو در چه خور بود, خواب و خور مرا

عمری کمان صبر همی داشتم به زه
آخر به تیر غمزه فکندی سپر مرا

باری به عمرها خبری یابمی ز تو
چون نیست در هوای تو از خود خبر مرا!

در خون من مشو که نیاری به دست باز
گر جویی از زمانه به خونِ جگر مرا

انوری ابیوردی
............