جاده مرا صدا میزند... راه مرا میخواند... بگذار بخواند!من کوله بار خویش بسته ام! پس...قدم در راه خواهم گذاشت... پا به پای جاده خواهم رفت.. هم نفس با ثانیه ها،خواهم دوید.. و می دانم که این راه راهی است پر از چاه، پر از کوره راه، پر از پستی، پر از بلندی، پر از فراز، پر از نشیب... و پر از با تو بودن و پر از بی تو بودن! و میخواهم که عاجزانه از تو بخواهم تا راهنمای من گردی... و مئنس و انیس و یار من شوی، که محتاجم به راهنمایی تو،در این راه پراز بی راهه ی زندگی... پس مرا به سوی خویش بخوان و از استان بلندت مران!