نه عشق ماند و نه دلبر نه باده ماند و نه ساقی ... مبند دل بجهانی که با تو یار نماند ... مکن بغیر نکوئی که غیر نام نکویان ... دگر هر آنچه به ببینی در این دیار نماند ... ! (احتشام اولیائی)

دریغ و درد که ایام پایدار نماند
جهان همیشه بدین وضع برقرار نماند

مخور فریب زمان عهد دوستان مشکن ، چون
سپهر بوقلمون با تو سازگار نماند

ستم نمودی و کردی هر آنچه نیست مروت
بدون آنکه بدانی ستم شمار نماند

بخویش غره مشو کاین جلال و منصب و دولت
بسان گردش گردون بیک مدار نماند

بعمر تکیه مکن کآنچه دیده ای تو بگیتی
بود چو باده که ار آن بجز خمار نماند

بدوستان نظری کن ببین که هست که رفته ؟
ز ماندگان اثری هم بروزگار نماند

نه عشق ماند و نه دلبر نه باده ماند و نه ساقی
مبند دل بجهانی که با تو یار نماند

مکن بغیر نکوئی که غیر نام نکویان
دگر هر آنچه به ببینی در این دیار نماند