این مَثَل باشد که تا گردون رَوَد دیوار کج / گر ز غفلت خشت اول را نهد معمار کج / پایه ی کاخ حیات ما کج از بنیاد بود / صحن کج شد، بام کج شد، در کج و دیوار کج / ... !

این مَثَل باشد که تا گردون رَوَد دیوار کج
گر ز غفلت خشت اول را نهد معمار کج

پایه ی کاخ حیات ما کج از بنیاد بود
صحن کج شد، بام کج شد، در کج و دیوار کج

چرخ با ما کجرو از آنروست کاندر ملک ما
مردمان «راست» باشند اندک و بسیار کج

راست ناید کار ما تا هستمان خرچنگ وار
راه کج، کردار کج، گفتار کج، پندار کج

قبله ی مسجد کج و نتوان شدن سوی کُنشت
ز آنکه اینجا نیز راهب را بُوَد زنّار کج

نیست بحثی بر جوانان گر کُلَه کج می نهند
سالخورده شیخ بر سر می نهد دستار کج

بلبلی در باغ می گفت این و می نالید زار
گل به گلبن رسته کج، بر شاخه ی گل خار کج

منزل مقصود اگر خواهی به راه راست رو
کی رسد باری به منزل چونکه باشد بار کج؟

آفرید ایزد قلم را راست، بینش از چه رو
می گذارد شاعرش بر صفحه ی طومار کج

بینش آقاولی(؟)