دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگي هاي عالم... شيشه قلبم آنقدر نازك شده كه با كو چكترين تلنگري ميشكند دلم مي خواهد فرياد بزنم ولي واژه اي نمي يابم كه عمق دردم را در فرياد منعكس كند فريادي در اوج سكوت كه هميشه براي خودم سر داده ام.... دلم به درد مي ايد وقتي سر نوشت را به نظاره مي نشينم.. كاش مي شد پرواز كنم.. پروازي بي انتهاتا رسيدن به ابديت.. كاش مي شد.. در ميان هجوم بي رحمانه درد، خودم را پيدا كنم نفرين به بودن وقتي با درد همراه است بغض كهنه اي گلويم را ميفشارد به گوشه اي پناه ميبرم كاش اين بار هم كسي اشكهايــم را نبيند