گاه حسرت متن های بی ادبی را می کشم

گاه که دلتنگ دلتنگی هایم می شوم
دست به قلم هایی می برم که
تو شدی خالق واژه های منحوس آن
که مرا برای نوشتن از انزجار آموخت
من از تبار دهن های سوخته ام
که شمع های داغ را با چشمان سرد تر از اجسام تو کشت
و پروانه را
با آلتی کرخت
به نام ذهن های سوخته
در آش هایی هم زد
که هوس خوردن را در سر نمی پراند
سر میکنم شب را
گیج میخورم
به تک واژه ای به نام سیاهی
که در شب خلاصه نشد
شب برای این دنیا مفهوم متفاوتی است
جغد با پژواک سکوتش
شب را از سر برد
دژکاک تشنه به دنبال بی نفس گشت
و شاهین در قفس خود جان داد
و من در این خط خطی هایم
که مهر ننگ ادبی بر پیشانیش خواباندند
بودنت را التماس کردم
مرا چه به متن های ادبی
من در بی ادبی کودکانه خود
با چشمان تر
و یک مشت خاک
این دهان را برای ناگفته هایم گل گرفتم

ح . ق یـ ـک آدمـ ـ


@الهــــ ه برای رفیق قدیمی