آقای من .... خسته خسته آمده ام ... تشنه تشنه برم مگردان .... عطشت ، می کشتم .آمدنم رنجیده ات می کند ، می دانم .... نام تو بر زبان ـ مثل ـ منی ،‌ شرمسارت می کند ؛‌ می دانم .... اما ؛ چه باید می کردم ؟! چون همینمو بدم ، رهایت می کردم ؟ چون ز ـ راهت جدایم ، ز هوایت هم دور می افتادم ؟! چون سیاهم ، می رفتم و می رفتم و می مردم ؟! مهربــــــــان ـ عالم ؛ من همانم که می شناسیم ، همانم که دور افتاده ام .... همانم که جز تو ندارم ، جز تو نمی خواهم ؛ همانم که دوستت دارم ، تنها تو را دارم ؛ بمـــــــــــانم ؟! یا بــــــــــــــــروم ؟!