به نان قناعت کنیم و جامهْ دلق ... که بار محنت خود به که بار منت خلق ... ! [**گلستان / در فضیلت قناعت**][حکایت در دیدگاه]

درویشی را شنیدم که در آتش فاقه میسوخت و رقعه بر خرقه همی‌دوخت
و تسکین خاطر مسکین را همی‌گفت

به نان قناعت کنیم و جامه دلق
که بار محنت خود به که بار منت خلق

کسی گفتش : چه نشینی که فلان درین شهر طبعی کریم دارد و کرمی عمیم ،
میان به خدمت آزادگان بسته و بر در دلها نشسته .
اگر بر صورت حال تو چنانکه هست وقوف یابد پاس خاطر عزیزان داشتن منت دارد و غنیمت شمارد.

گفت خاموش که در پسی مردن به که حاجت پیش کسی بردن.

همه رقعه دوختن به و الزام کنج صبر
کز بهر جامه رقعه بر خواجگان نبشت

حقا که با عقوبت دوزخ برابر است
رفتن به پایمردی همسایه در بهشت